Obiektyw Canon EF 50mm f/1.8 (wersja z 1987 r.) był jednym z najbardziej udanych produktów stworzonych w latach 1987-1990 przez japońską markę. Ponieważ jest to dość przestarzały model, nie posiada on stabilizacji obrazu, a ostrość odbywa się za pomocą silnika AF, który nie jest wyposażony w ultradźwięki. Nie powinno to jednak skłaniać do myślenia, że ​​jest to model charakteryzujący się gorszymi osiągami. Cała soczewka wykonana jest ze stopu metalu, co zapewnia solidność produktu, a jednocześnie sprawia, że ​​jest on bardzo lekki; ponadto zużycie tworzyw sztucznych jest bardzo ograniczone. Jeśli chodzi o wydajność, choć został stworzony jako obiektyw standardowy, to na aparatach formatu APS-C zapewnia funkcjonalność na poziomie prawdziwego obiektywu portretowego. Autofokus nie jest szczególnie szybki, ale radzi sobie całkiem dobrze, szczególnie w optymalnych warunkach oświetleniowych, natomiast wydajność jest znacznie obniżona przy słabym oświetleniu. Ograniczeniem tego obiektywu jest rozmycie, które wiąże się z pewną ziarnistością. Na koniec wypada wskazać, że na wyszczególnione przed chwilą wady należy patrzeć przede wszystkim w świetle niskiej ceny oraz faktu, że jest to model dość przestarzały. Idealny do stosowania z aparatami w formacie APS-C, który pozwala na wykonywanie zdjęć o niezwykłej jakości tam, gdzie nie pozwala na to zwykły zoom.